vrijdag 24 oktober 2014

Trick or Treat

Ik lig op mijn kussen in bed stil te liggen en de gedachten dwarrelen door mijn hoofd. Ik heb namelijk geen idee waar ik eens zal beginnen met schrijven. Echt geen idee, dus als dit blogje een beetje verward overkomt dan weet u waarom.

Laat ik gewoon beginnen met Halloween , dat is een beetje enge aangelegenheid waar ze hier nogal gek op zijn. Overal zie je horormaskers, t shirts, enge poppen en, dat is echt te erg voor woorden , afgehakte ledematen. Weliswaar van plastic, ik geloof dat het bij wet verboden is om echte ledematen rond te strooien, maar toch.



Maar waar ik dan echt helemaal van in de war raak is een bord in die tuin vol ledematen en zerken. En op dat bord staat ......



Je moet toch volslagen van het padje af zijn als je als gemiddelde Amerikaan een senator kiest die er een horortuin op na houdt. Dan ben je toch echt niet het helderste peertje in de kroonluchter. Of wel, want lands wijs lands eer bedenk ik mij dan altijd maar. Ook met een horortuin ben je misschien best wel bekwaam om een politieke functie goed te vervullen. Vast wel...Proesst. 

En als je dan denkt dat dit een kinderfeestje is dan zit je fout. Zo was het oorspronkelijk wel bedoelt maar de volwassenen doen hier vrolijk mee. Ze verven zelfs hun huis.



Zetten trollenbomen in de tuin 


En hangen hun veranda vol met spinnenwebben. 

Al met al, Halloween is een Amerikaans mirakel. Ik heb er met verbijstering maar ook heel veel plezier naar gekeken. Oh, en dan is het nog niet eens echt Halloween, dat is pas op 31 oktober. Dan zijn wij hier nog , dus ik ben heel benieuwd hoe het dan is op straat, ik hou jullie op de hoogte.

Maar genoeg voor dit moment over Halloween, wij komen hier natuurlijk ook om quilts te zien. En daarvoor reden wij naar la Grange , een stadje zo,n 185 kilometer van Houston. Daar bevindt zich het Texas Quilt Museum. Helaas mag er binnen niet gefotografeerd worden dus ik kan daar geen foto,s van laten zien. Maar ik heb wel wat foto,s van de tuin genomen. Dat is namelijk een heel bijzondere tuin, ik wist dat niet maar gelukkig plaatsen ze overal bordjes bij. Het bijzondere aan de tuin is dat de perkjes zijn aangelegd in de vorm van quiltblokken. Ik neem dat maar gewoon aan want ik zag het niet echt maar het zal vast 






Het museum zelf is erg klein,Iniminipietepeuterig klein zelfs  maar de quilts die werden tentoongesteld waren zeker het bekijken waard. Toch een kleine kritische noot, ik ben tenslotte niet voor niets uw gids in quiltgerelateerde zaken deze periode, het museum is echt heel bescheiden van omvang en collectie. Mocht u een stukje Amerikaanse quiltgeschiedenis hier verwachten , niet doen, dat is er niet.Dat gezegd hebbende is het aan u om er wel of niet heen te gaan. Ik ben overigens wel benieuwd naar de ervaringen van mensen die er ook zijn geweest, dus schroom niet om een reactie te geven -:)

En nu op naar morgen, dan beginnen de Schoolhouses, een soort korte workshops waar ik mij vast en zeker ga vermaken. Ik verheug er erg op om mee te doen voor zover mijn beperkte capaciteiten met naadjes en draadjes dat toelaten. We gaan het meemaken -:)

Wordt vervolgt

donderdag 23 oktober 2014

Vergane Glorie

Wie zijn hersens niet gebruikt moet zijn voeten gebruiken is een gevleugelde uitspraak van mijn vader. Daarom heb ik geleerd om mijn hersentjes te gebruiken en controleer ik voordat wij ergens heen gaan even of datgene wat wij willen bezoeken wel open is. Zo ook vandaag, de dag dat ik een reisje Texas Quilt Museum had gepland. Dat museum ligt zo,n 180 kilometer verderop en het is vandaag gesloten. Ik ben zo blij met mijn hersentjes ��  Het museum komt volgende week wel, nu gaan we op avontuur, richting Old Town Spring. Een stadje vlakbij Houston, eigenlijk is het meer een wijk van Houston, maar het is oud. Voor Amerikaanse begrippen zeker.

Dat is iets heel vreemds hier, alles moet maar oud zijn, het liefst antiek, maar bij gebrek daaraan is alles uit de vorige eeuw ook oud. Ze hebben er zelfs een woord voor uitgevonden, vintage.

En ze zijn er helemaal gek op, enorm grote antique malls richten ze er voor in. Met artikelen die hier voor een habbekrats te koop zijn , afgewisseld met unieke items en echt antiek. Een allegaartje dus en in die ambiance voelen wij ons als een vis in het water, we genieten.

Totdat Evy mij vroeg of ik erg gehecht was aan mijn meegenomen boeken. Wat ruimte in de koffer en dit kon mee, en dat, en oh , leuk.... Ik keek een beetje bedenkelijk, ons huisje staat al stampvol. En de prijzen zijn hier allesbehalve antiek, integendeel, die zijn alvast gebaseerd op de toekomst, dubbel zo hoog als in ons als duur bekend staande landje. Maar gelukkig bleef de koopwoede beperkt. We hadden erg veel lol met het passen van vreemde kledingstukken. Uiteraard nadat wij toestemming hadden gevraagd en nadat ik een en ander geïnspecteerd had op illegale bewoners zoals motten enzo.

Ik heb een levendige fantasie en raak vlot in de ban van al die oude spullen, ik waan mij dan in het wilde westen, of op zo,n oude Missisippi stoomboot. In mijn fantasie ben ik altijd rijk. Mijn fantasie bedenkt zich nooit dat ik op een katoenplantage werk of bij een rijke familie in dienst ben. Nee, schitterende avondjurken, grote auto,s met chauffeur....Evy stoot mij even aan, kijk eens ... Ik zie een schitterend lief jurkje hangen voor Jessie. Ik sta bijna op het punt om het te kopen maar herinner mij ineens het jeugdtrauma van mijn dochter , die kreeg ook ooit eens een heel lief dirndljurkje en heeft het er nu nog over, hoe ik haar voor schut liet lopen.

Ik ben weer in het heden, en we besluiten verder te gaan kijken in het stadje. Wel, als je het over vergane glorie hebt, Spring Old Town is er een schoolvoorbeeld van. De gebouwen staan bijna op instorten, ruim de helft van de winkels staat leeg en er is niets meer over van de grandeur die hier vast en zeker ooit aanwezig was. Het doet mij een beetje denken aan die oude vervallen badplaatsen die je ook wel ziet aan de Engelse kust. Eeuwig zonde en ik had dit niet verwacht in een land dat zo trots is op zijn geschiedenis. 

Maar gelukkig was er wel een quiltwinkel. Alles komt goed, er is een quiltwinkel. Het voordeel van veel quiltwinkels bezoeken is dat je heel veel leuke ideetjes opdoet en soms juist je bedenkt...zo dus niet.. Mijn hersentjes registreerden , verwerkten en raakten overhit. Ik heb werkelijk, zelfs niet in een groothandel zo,n overload aan prikkels binnen gekregen als in die quiltwinkel . Echt waar,het was veel te veel. Evy was het met mij eens, je zag door de rollen de stofjes niet meer en dat is toch ook niet de bedoeling. 

Nu weet ik dat alles subjectief is en dat er ook vast mensen zijn die zich hier juist helemaal als een vis in het water voelen maar laten we zeggen, het was not our cup of tea -:)

Mijn optimistische aard bedenkt zich altijd dat je de hoek maar om hoeft te gaan om nieuwe dingen te zien. Bevalt het je niet waar je bent, ga dan gewoon de hoek om. Daar ligt een nieuwe kans. Dus besloten we een stukje verderop te gaan kijken. Daarover later meer. De blokjes zijn hier namelijk nogal groot, daar ben je wel even mee bezig -:)



Wordt vervolgt 



woensdag 22 oktober 2014

Tuesday therapy

Voor iedereen die ooit van plan is om naar Houston te gaan en zich afvraagt of er wel voldoende quiltwinkels zijn, ik kan u geruststellen, die zijn er. En als u Evy meeneemt vindt u ze allemaal, echt waar. Nu is het wel zo dat wij niet graag apart van elkaar op vakantie gaan dus u krijgt mij erbij maar dat is alleen maar een extra voordeel.

Ik ontdek namelijk heel veel andere dingen, en nee, die zijn niet allemaal gerelateerd aan eten. Hoewel ik moet zeggen, dat valt in Houston nog niet mee om te negeren. Overal, , echt om de paar meter is er een etenstentje . Van Mac Donald, Kentucky Fried Chicken en de Pizzahut tot de Chinees, Italiaan, Grill en steakhouses. En alles wat je maar kunt bedenken daar tussen in. Oh jee, ik dwaal af, ik had het over quiltwinkels.

Vandaag bezochten we er 3.




Volgens Evy hadden dat er ook 4 kunnen zijn maar ik heb wat tijd verbruikt aan andere zaken. Oftewel ik heb geanimeerd gekeuveld met dames die in die quilltshops aan het workshoppen waren. Ze noemen het daar alleen geen workshops maar therapie.  

De dinsdag therapie om precies te zijn. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Zou het echt zo zijn dat de ziektekostenverzekering in Amerika quiltworkshops als rustgevende therapie vergoedden? Ik besloot in mijn beste Engels, en dat is erger dan het Engels van Louis van Gaal , eens te informeren hoe dat zat. In gedachten was ik al op bezoek bij Mark in het torentje, u weet wel , Mark, onze Minister President. Tsja, ik moet ook altijd een beetje lachen als ik mij dat realiseer, maar goed, Mark zou vast niet achter willen blijven bij Obama. Als die quilttherapie vergoedde gaat Mark het ook doen, vast en zeker.

Dus ik informeerde eens beleefd of ze naar de dokter waren geweest en hoe vaak de therapie werd vergoed, 1 x per week, meerdere keren per week? De dames keken mij eerst aan alsof ik ze een oneerbaar voorstel had gedaan om mij vervolgens te verzekeren dat ze geen therapie volgden, ze noemden het alleen maar zo. Aha, u bent gewoon normaal, hebt geen depressies of iets dergelijks? Zij verzekerden mij dat ze volkomen normaal waren. Evy greep in en merkte op dat de dames natuurlijk wel geïnfecteerd waren met het quiltvirus. He gelukkig, de dames waren weer vrolijk en ik besloot verder te vragen. 

Maar nog voor ik 1 woord kon zeggen sleepte Evy mij mee naar buiten. 

Op naar de volgende quiltwinkel met de ietwat vreemde naam Cactus quilts. Ik vind die prikkende dingen niet gelijk te rijmen met alle mooie aaibare stofjes maar toen wij er eenmaal waren begreep ik wel waarom het zo heette. 

Er was een cactus op de buitenmuur van de winkel geverfd. Ik vroeg de eigenaresse waarom cactus, waarom geen mooie zachte orchidee, of vrolijke boterbloem maar ook hier begreep men mij kennelijk niet. na drie keer herhaald te hebben wat ik bedoelde greep Evy in, wees op een enorme echte cactus in de tuin voor de winkel en verzocht mij op te houden met in het Nederlands vragen te stellen, ik maakte mensen alleen maar in de war. Ietwat verbolgen besloot ik mijn mond te houden en wat rond te kijken. En dat leverde mij een schat op, zo,n prachtige panel zag ik , echt super. Een Sesamstraat panel voor Jessie. Ik zou er een mooi patroon voor kunnen bedenken en dan Evy lief....hmmm Elly??? Ja he ��

Terstond besloot ik mijn verbolgenheid op te schorten en vroeg of ik het panel kon kopen. Wel, als ik iets in 3 dagen Amerika heb geleerd is dat alles te koop is. Het panel werd van de muur getrokken en in mijn handen geduwd, yes yes, everything is for sale. Ook Evy slaagde weer goed,meen mooi modakoffertje mag mee naar huis en nog wat dingen die wij niet hebben.Tevreden gingen wij verder op pad, naar de derde winkel op de route naar Galveston.

Het is namelijk niet zo dat wij zomaar rondrijden, dan zouden we allang in Mexico zitten. Nee, wij hebben een plan. Zo wilde ik vandaag naar de zee en onderweg stoppen wij waar het zo uitkomt. Het komt altijd zo uit dat Evy de quiltwinkels tegenkomt, ik verwonder mij daar weleens over, heel knap van haar. 

Maar die quiltwinkels zijn wel het bezoeken waard, niet zozeer om hun assortiment quiltartikelen , die verschilt niet zo heel veel van wat de quiltshops in Nederland u te bieden hebben, maar wel door hun inrichting en de aardige mensen die wij overal ontmoeten.en de quilts zijn ook de moeite van het kijken waard.

Een collage van wat wij allemaal mochten bekijken.


En weet u , de Texanen zijn echt trots op hun staat. In iedere quiltwinkel kwamen wij dezelfde quilt tegen. Texas is blijkbaar the place to be, volgens Texas.

Ik heb nog veel meer foto,s gemaakt maar ik ben ergens achter gekomen.
Er zit een nadeel aan het schrijven van een blog over alles wat we meemaken. Het blog is te kort. Ik heb nog zoveel te laten zien maar dat moet even wachten tot morgen. Dan gaan wij naar het Texas Quilt Museum en museums zijn per definitie niet bijzonder boeiend om over te bloggen. Dus morgen vertel ik gewoon verder over vandaag ��

Wordt vervolgd





dinsdag 21 oktober 2014

Quiltshops en supermarkten, niet gerelateerd

Tjonge, wat waren wij moe gisteren toen wij in ons hotel aankwamen. Zo moe dat ik bijna direct in slaap viel, bijna. Want er zijn zo van die prioriteiten , ik noem eten, of uhhh eten, en niet vergeten, eten.

Ik ben zo blij met mijn ipadje, als je daar gewoon intikt...restaurant.....verschijnen er allemaal rode balletjes en ieder balletje is een restaurant. Ik klik dan op het balletje, naam van restaurant verschijnt, even googelen of het iets voor ons is en voilà , via de routefunctie, ook alweer op mijn ipadje, rijdt Evy mij naar mijn steaks.



Na een heerlijke maaltijd, afgesloten met iets wat op de menukaart brownie heette maar in werkelijkheid een browniecake met ijs en slagroom was reden we naar ons hotel, ploften op bed en verzonken in coma. En dat was maar goed ook. Want pas in de ochtend kwamen wij erachter dat het slot niet goed werkte, niet werkte zeg maar. Als ik dat eerder had geweten had ik vast geen oog dicht gedaan. Dan was ik bang geweest dat iemand s nachts Evy zou kidnappen of , god verhoedde het, mijn ipadje zou stelen. Even voor de duidelijkheid, Evy meenemen had ik echt erger gevonden hoor, mijn iPad is vervangbaar. 

Maar met en kapot slot voel ik mij toch niet zo happy en de dame aan de receptie had een prima oplossing, andere kamer, luxere kamer, we verhuisden dus snel en konden op stap.

Evy wist precies waar we heengingen, ik hoefde alleen maar een adres in te tikken. En verdikkeme als het niet waar is, ze ruikt ze gewoon, een quiltwinkel. Zomaar ergens in dat hele grote Amerika vindt zij een quiltwinkel. Zei ik 1 , nee hoor ze vond er achter elkaar 3 , out of the bleu. Zomaar 3



Ik moet wel zeggen, de quiltwinkels die wij bezocht hebben, ik had er een ietsjespietje meer van verwacht. Ietsjes groter. Maar dat valt reuze tegen, ze waren niet groter dan de gemiddelde Nederlandse winkels. Maar dat maakt niks uit, het was er gewoon ook reuze gezellig. Alleen de manier van stoffen laten zien, ik vond het niet zo mooi. Het leken wel theedoeken. Maar lands wijs , lands eer en de dames waren super vriendelijk. 



Een winkel was voor mij wel de uitschieter. Niet alleen door de naam Tea Time Quilting maar ook door het gebouw waarin het was gevestigd en door de eigenaresse waar wij gezellig mee hebben gesproken. 

En verdikkeme als het niet waar is, die dame heeft Evy een hele folder meegegeven van quiltwinkels in de buurt. Dat wordt dus nog een dagje quiltbezoek.




Nu is het niet zo dat wij alleen maar quiltwinkels bezoeken. Wij verdelen een beetje de tijd tussen quiltgerealteerd en anders . Anders krijgen we last van beroepsdeformatie , en dat willen we natuurlijk niet.

Daarom bezoeken wij ook een paar van ons beider favorieten, antiekwinkeltjes,  


En mijn favoriet, de supermarkt.



Ik ben echt helemaal gek op supermarkts en die heb je hier in overvloed, echt helemaal geweldig.de super wallmart , gigantisch. 



Ik kan mij er uren vermaken. Morgen ga ik weer, ik ga er iedere dag heen, 3 keer per dag. Hmmm , ik zie een meewarige blik en in die blik ligt de blik van ...mooi niet.

Oke, ik ben het met Evy eens , het heeft geen zin om drie keer per dag naar de super wal Market te gaan, morgen gaan we gewoon weer op avontuur naar nieuwe dingen. 

Wordt vervolgd



maandag 20 oktober 2014

Flight timeline

Ik ben al in Amerikaanse mood, dus ik gooi af en toe een Engels woord erdoor. Een (kort )verslag van de heenreis 

 

Het vliegtuig doet wat het hoort te doen, het vliegt

 

10.15  11.00 uur

 

Dat vliegen valt nog niet mee, lucht taxi is echt een beetje teveel eer voor een Boeing 777.Ik zal jullie even informeren wat het verschil is. Een taxi stap je in. De chauffeur zegt je vriendelijk gedag en hij begint je op een aangename manier naar je plaats van bestemming te brengen.

 

Wel , de vliegtuigchauffeur is ook aardig, hij stelt zich netjes voor enzo, niets mis mee. Maar de rit is verre van comfortabel tot op het moment van dit schrijven.Het vliegtuig schommelt en trilt. Evy kan echt niet handwerken zo.  Sterker nog, het tikken van lettertjes gaat ook niet helemaal soepeltjes. Maar het wordt vast beter als de chauffeur een beetje op de automatische piloot gaat 

 

11.00 - 11.10

Ik heb ruzie met een schermpje in de stoel voor mij. Zelfs een beetje ferm erop slaan helpt niet. Evy verzoekt mij ,na mij gewoon 10 minuten te laten aanmodderen,  om mijn afstandsbediening te gebruiken die in de leuning zit. Nu vraag ik je,,,,,kunnen ze niet wat beter dingen uitleggen. Ik wil net een beetje verongelijkt reageren maar de dames van de catering komen....iedereen weet dat ik dan nog maar een focus heb. 

 

13.15 14.00 uur

Het schudden is inmiddels wat minder, al maakt de chauffeur nog wel wat stuurfoutjes, maar goed, misschien is hij het nog aan het leren. Eerlijk gezegd denk ik dat ik in een soort van leervliegtuig zit met allemaal stagiaires. De keukenbrigade is vast 1e jaars, ze doen hun best, vast wel, maar het eten zou beter kunnen, stukken beter. Geeft niks, dan blijven er tenminste verbeterpuntjes voor ze. 

 

Overigens lopen er ook bijna afgestudeerde dames en heren rond, werkelijk heel professioneel rijden zij met karretjes door dat wiebelende vliegtuigT. Ze geven alles met een big smile aan, en ruimen het ook weer af. Ja, ik weet het zeker, zIj zijn gediplomeerd.

 

Mocht u nu denken dat ik verder niets doe, verre van dat. Ik speel Candy Crush, veeg cola van mijn ipad scherm, zing zachtjes mee met de Zangeres zonder Naam , André Hazes en Manke Nelis. Ik doe dat zachtjes hoor, heel zachtjes, onhoorbaar zachtjes zelfs want mijn medepassagiers kijken wat bozig naar mij als ik hardop zing.

 

Ik heb ook ervan afgezien om even om even kennis te maken met mijn medepassagiers. Tussen ons gezegd en gezwegen, Ze zijn een beetje ongezellig eigenlijk. Zelfs mijn buurvrouw reageert alleen met een kort knikje op mijn hypothese dat dit een leervliegtuig is. Ik ga maar even slapen....

 

17.00 uur

 

Toen ik net vrolijk en monter wakker werd deed de klok van Mijn iPad een beetje vreemd , hij wijkt af van Evy haar horloge. Ik heb besloten mij er niks van aan te trekken, Evy haar horloge is prima, daar houd ik mij aan vast. Zoals ik vast besloten ben mij de aankomende 2 weken aan haar vast te houden -:) 

 

Maar goed , toen ik dus fris en fruitig wakker werd, met maar een heel klein beetje nekpijn en bevroren vingertjes toen zag ik dat we alweer een aardig eindje waren opgeschoten. We waren de zee overgestoken en vlogen boven Canada , en we hoefden we nog maar 2443 Miles, wat betekent dat we ruim over de helft zijn. 


 

Die vluchtinformatie in het schermpje voor mij is echt geweldig. Ik heb al zeker 6 x tegen Evy vertelt hoe koud het buiten het vliegtuig is.Dat houden ze helemaal goed bij voor ons 61 graden vorst, koud he, het lijkt me dan ook niet raadzaam om onderweg de deur open te doen, ik zou zomaar kunnen bevriezen. 

 

Tsja en verder is er eigenlijk niks te beleven, is het een beetje saai zo, en ik geloof ook niet dat men prijs stelt op wat entertainment van mij , ik ga weer even slapen. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik overal kan slapen. 

 

Oh ho wacht ik ga bijna slapen. Ze komen een papiertje brengen wat wij moeten invullen. De dame vertelt ons dat als wij familie zijn we maar 1 formuliertje hoeven in te vullen. Yeah, we are familie, we are married. No, not for Texas was het antwoord. Twee formuliertjes graag...

 

Ik ben een beetje confuus nu, volgens de staat Texas zijn Eef en ik geen gezin. De staat Texas is hartstikke wrong maar ik ga er nu geen issue van maken. Ik vul een compleet overbodig formulier in en Evy ook. Rare jongens die Texanen hoor �� Maar ik heb het beloofd, ik maak geen grapjes , ga niet in discussie met wie dan ook en laat ze gewoon praten. Maar ze weten er niks vanaf die cowboys. Ik weet toch zeker zelf wel wie er allemaal tot mijn gezin behoren. En nu ga ik slapen....

 

19.15 uur

Er is mij wat opgevallen. Bij vetrek laten ze een schermpje zien waarop de afstand Amsterdam -Houston ongeveer 10 centimeter is. Naarmate het later wordt en die bestemming dichter bij komt wordt de 10 centimeter niet minder, ze maken gewoon de kaart kleiner. Echt waar , het blijft 10 centimeter , zelfs als je al in Tennesee zit. De dame naast mij kijkt nu belangstellend met mij mee en zegt iets dat ik niet kan verstaan, iets Russisch of zo. Ik knik maar eens en realiseer mij dat ze niets heeft verstaan van mijn eerdere uiteenzetting over het leervliegtuig.



 

Overigens is het nu nu nog een klein stukje. Nog een uurtje of anderhalf. Dus ga ik nog even een poosje muziek luisteren, ik heb mijn hele iPad vol staan en ik ga nu van de smartlappen over op de evergreens. Met oordopjes, want men waardeert aan de nog steeds misprijzende blikken te zien mijn muziekkeuze niet zo. 

 

 

19.45 - 20.45

U gaat het niet geloven. Geland, door de douane , auto opgehaald en naar hotel gereden.binnen 1 uur. Overigens, die douane, dat zijn beste mensen hoor. Want natuurlijk waren wij wel een getrouwd , wel familie. Sterker nog, ze waren zo blij met ons dat we snel door alle controles werden begeleid door een aardige meneer waar zelfs een grapje mee te maken was. Aardige mensen die Texanen ��

 

Conclusie: perfecte heenreis. 

wordt vervolgt...

woensdag 8 oktober 2014

Experience

In het kader van voorbereiding op onze reis naar Houston bedacht ik mij vandaag om mijn naaivaardigheden een beetje op te poetsen. We gaan in Houston een aantal workshops volgen bij Marti Michell en andere dames die heel goed kunnen quilten en zo. Daar wil ik natuurlijk wel een beetje beslagen ten ijs komen.

Ik moest dus op zoek naar een patroon, daar begint alles mee. En, ja het is een beetje flauw, ik mag niet meer de patronen in de winkel in stukjes knippen. Mijn geknipte stukjes willen nogal eens een beetje verkeerd geknipt zijn zeg maar, en dan doet het patroon het niet meer, dan is het kaduk.
Maar wij hebben een bron van kennis tot onze beschikking via onze vingertjes en een toetsenbord, het internet. Ik wierp mij in  het wereld wijde web om een leuk patroon te zoeken. ( U begrijpt dat Evy een dagje thuis was gebleven om de administratie te doen). Ongestoord zat ik rond te surfen en ik besloot een Attic Window quilt te maken. Leuk voor Jessie met vrolijke plaatjes.

Zo gezegd zo gedaan, ik vond een patroontje op internet op de paperpiece manier. 



(niet deze, dat is zo`n patroon waar ik als wij het zouden hebben niet aan mocht komen )
 Enthousiast heb ik de naaimachines nagekeken op de aanwezigheid van een rolletje garen erin en erop maar helaas, alle klosjes waren ervan af. Er restte mij dus niets anders dan even de machine van Evy te pakken, die staat altijd gebruiksklaar, met draad in de naald en vol spoeltje , erg handig.  En Evy was er, zoals al opgemerkt, toch niet J

Wel , ik kan u zeggen, geloof niet zomaar de patronen op het internet, er klopte helemaal niks van.


Er zit een ingezette hoek in
Kijk maar, dat kan niet, je kunt met de machine die stukjes er niet op naaien… of wel, maar ik weet niet hoe. Ik begon al een beetje gefrustreerd te raken maar bedacht mij dat goede ideeën veranderd kunnen worden. Ik had vierkante plaatjes , ik had stroken stof, ik had een , inmiddels een ietwat beetje vreemde geluiden makende, maar wel ingespannen werkende naaimachine, daar kan ik wat mee.

Ik ga een stoffen memoryspel maken voor Jessie, randje erom heen naaien. Even diep nadenken wat er daarna komt en eureka , tussenvulling , achterkantje aan elkaar naaien…. fluitje van een cent. Ik had 1 kaartje , niet helemaal mooi , maar jessie is toch nog niet zo kritisch, het kon best ermee door.
Nog een stuk of 20 te gaan. Vrolijk bekeek ik eens mijn creatie, ik was weer super trots op mezelf tot er ineens aan de rand van mijn bewustzijn iets knaagde, er mistte iets. Bij nadere bestudering bleek er geen biesje omheen te zitten, vrij logisch, die was ik een beetje vergeten.

Biesjes moeten ze verbieden, of er een wat makkelijkere manier voor uitvinden. Ik heb van alles geprobeerd, lijm, Vliesofix , nietjes. Dat laatste werkte overigens wel maar bij nader inzien leek het mij niet helemaal safe.
Een normaal mens zou er zomaar moedeloos van worden. Ik werd er dus een beetje moedeloos van maar niet voor lang. Dat zit niet zo in mijn aard.

Ik bedacht mij ineens dat ik dan wel niet zo`n ster ben in het naaien van biesjes, of stofkaartjes, of machinequilten of… nee stop anders word ik weer moedeloos, maar ik wel de ideeën had ervoor. Ik heb het toch maar mooi bedacht, Memory met stofkaartjes.  Het uitvoeren laat ik met liefde over aan al die dames die wel magische vingers hebben.
Groetjes,
Petra
(onderweg naar de Bart Smit voor een saai kartonnen memoryspel )

maandag 18 augustus 2014

Vingerhoedjes...

Ik schijn soms niet helemaal het gewenste antwoord te geven op vragen. Dat doe ik natuurlijk niet express, ik zeg nooit zomaar wat. U zult mij echt nooit onzin horen verkopen, nou ja, niet vaak en zeker niet als mij een serieuze vraag wordt gesteld. Nee nee, ik ben dan echt megasupersterk aan het nadenken over het juiste antwoord.

Zo kan ik u feilloos vertellen dat u bij een haperende naaimachine het best uw naaimachinewinkel kan bellen. Dat natuurlijk nadat u de draadspanning hebt gecontroleerd,een ander spoeltje hebt uitgeprobeerd, de bovendraad hebt vervangen, uw oude naald hebt verwisseld en voordat u het machientje uit het raam hebt gegooid. Geeft u maar toe, is dat een perfect antwoord of niet?
 
Maar soms zijn er op vragen geen simpele antwoorden te geven. Dat vind ik niet prettig, ik hou daar niet van, het voelt niet lekker, het steekt steeds maar weer, net zoals de naald bij het quilten in uw vingertopjes steekt

En over dat laatste steken, in uw vinger, daarover kwam de vraag, de stekende vraag die ik niet zomaar losjes  kon beantwoorden

"Wat kan ik doen aan het prikken in mijn vingers tijdens het quilten?" Daar kan ik dus geen steekhoudend eensluidend antwoord op geven, de mogelijkheden zijn namelijk groot. En voor iedereen persoonlijk.

Ik hoor u denken, he hallo, wat dacht je van een vingerhoed? Was het maar zo simpel, maar nee... niets is minder waar. U kunt kiezen uit het volgende menu

De ijzeren vingerhoed.

De meest eenvoudige versie van de range. En de prijs is zeer aantrekkelijk, rond de 2,50 heeft u er een. Mooi, dat doen we, ik raad u deze vingerhoed aan... en u komt terug. U bent een van de vele dames die het ijzeren gevalletje een absoluut onding vindt. Het knijpt/duwt/wringt, niet mee te werken, roept u verontwaardigt.


 

Of u komt terug en schaft er meteen nog 3 aan want ze zijn geweldig.

De siliconen vingerhoed

Een flexibel siliconen hoedje met een ijzeren top. He, dat is het, geen onding, nee, een kleurig buigzaam vingerhoedje, met een prima pasvorm, die raad ik u aan. En dan komt u terug, het zit niet lekker, het doet niet flexibel genoeg, u vindt het maar een stijve hark 
 
 

Of u komt terug en bedankt mij uitgebreid voor het goede advies

De leren vingerhoed

Leer, sterk, soepel, mooi, ik kan nog vele superlatieven bedenken voor deze versie van de vingerhoed. Wat gaat er boven leer? Niks toch? En van harte beveel ik u dit kleinnoodje voor uw vinger aan. En dan komt u terug, het leer zit toch niet comfortabel, u prikt er doorheen, bij koud weer is uw vinger iets dunner,waardoor hij afglijdt,  bij warm weer knelt het uw iets dikkere vinger af. Ellende alom.
 
Of u komt terug en bent blij, na alle vingerhoedjes die u al heeft geprobeerd nu eindelijk een prima exemplaar te hebben gevonden

De Aunt Beckie

In strikte zin geen vingerhoed maar het dient hetzelfde doel, voorkomen van lekgeprikte vingers. (al is het dan van de andere hand)

Ik moet eerlijk zijn, ik heb geen flauw idee hoe het ding wordt gebruikt maar ik hoor er net zoveel goede als slechte ervaringen over. Dit is nu echt zo'n vingerbeschermer waar de meningen sterk over zijn verdeeld en hoe kan ik u deze dan oprecht aan bevelen.

Dat kan niet en dat kan bij geen van de  hierboven genoemde exemplaren vingerhoeden. Hoe vervelend ook, u zal het moeten uitproberen en hopen dat u snel de vingerbeschermer vindt die u past.
 
 
En nu hoor ik u denken, maar wat nu als ze mij geen van allen bevallen?

Dat is een makkie, die vraag kan ik namelijk wel heel goed beantwoorden. Het enige correcte antwoord is...

Eelt op uw vingers kweken.

Als niets werkt is dat de enige overblijvende optie, gewoon door blijven prikken in uw vingers dan komt er vanzelf eelt op.

Ik wist wel dat ik u uiteindelijk iets zou kunnen aanraden, of u er echt blij van wordt......

Prik voorzichtig -:)
Petra