Op weg naar La Galleria begon het, zacht gejammer. Verbaasd keek ik eens om mij heen in de auto. Het zou toch niet waar zijn he. Had iemand ongemerkt een vondelingetje in onze auto verborgen. Zat er een klein katje onder de motorkap? Ik vroeg Evy te stoppen maar dat schijnt niet zo heel eenvoudig te zijn op een Highway en zij hoorde niets. Met klem verzocht ik haar een beetje beter te luisteren. Ik hoorde echt zacht gesnik.
Peet, stop daarmee, de weg is al druk genoeg zonder dat jij mij afleid met je waanideeën.
Hmmmm, ik werd wat achterdochtig, had zij soms wat lapjes verborgen in de kofferbak. Het is hier 30 graden, dat zou echt heel erg zijn. In de auto is wel airco maar in de kofferbak natuurlijk niet. Ik besloot nog eens goed te luisteren, waar kwam het ijle geweeklaag vandaan? En ineens had ik het, het kwam uit mijn tas. Maar daarin zitten echt nooit lapjes. En zeker geen vondelingetje of katje. Ik ben weleens wat afgeleid, maar niet zo erg.
En toch, ik kon er niet omheen, het geluid kwam uit mijn tas en werd bovendien luider. Hoor je nog niks Eef. De inmiddels bekende meewarige blik sprak boekdelen, ze hoorde het gewoon niet.
Voorzichtig opende ik mijn tas en wat schets mijn verbazing, Ipadje was de huilebalk. Wat is er loos Padje?. Ik en Ipadje hebben een informele relatie, ik noem haar Padje. Niks, niks, ik ben verdrietig, maar het is niks, laat me maar.
Ik weet niet hoe dat met jullie is maar als ik ergens echt helemaal kriegelig van word is het wel van zo,n zin op zo, n toontje. Zo slachtofferig uitgesproken....er is niks...
Stel je dan niet aan , als er niks is houd dan op met dat gejammer. Je hebt uiteindelijk helemaal geen reden tot klagen, je mag zelfs mee op vakantie naar Amerika. Hou er mee op, nu.
Ik wilde Padje net dichtklappen toen er wat bedroefd uitkwam....ja en je laat mij ook in Amerika, je gaat vast de nieuwe iPad Air 2 kopen. En toen kwam er nog achteraan, weer op zo,n slachtofferig toontje....dat begrijp ik ook best wel hoor, ik ben al oud, de nieuwere iPads hebben veel meer mogelijkheden, het geeeeeeft niet hoor, ik begrijp het.
Nu had ik nog helemaal niet gedacht aan het kopen van een nieuwe IPad, waarom zou ik , Padje voldoet prima. Dus besloot ik Padje gerust te stellen.
Ik ruil Evy toch ook niet om omdat ze ouder wordt gekkie, tuurlijk koop ik geen nieuwe iPad. Zolang jij goed blijft werken mag je blijven.
Jammer genoeg had ik bovenstaande ietsjes te luid gezegd. Evy keek mij eens aan, reed een parkeerplaats op en eiste uitleg.
Padje is bang dat ik een nieuwe IPad koop verklaarde ik, maar waarom zou ik. Aan haar blik zag ikdat dit niet was wat ze bedoelde, ze vroeg mij ronduit of ik haar zou vervangen als ze wat ouder werd enzo. Ik verzekerde Evy dat dit zeker niet het geval was, dat ik haar ook oud en versleten nooit kwijt wilde en gerustgesteld reed zij verder. Ik heb duidelijk wel wat goed te maken.
Eenmaal,aangekomen in la Galeria keken wij onze ogen uit, wat een pracht en praal. Dit is een ander Amerika dan waar wij tot nu toe waren. De ene superdure winkel werd afgewisseld met de andere .
Enne, iets goed te maken of niet......nee Evy, daar gaan we niks kopen, echt niet.
Padje begon ineens weer te gillen, loop door, please loop door. Ik keek eens rond, oh leuk, een Applestore. Stoïcijns , Padje negerend , wandelde ik binnen en ja hoor, daar lag de nieuwe IPad 2 Air.
Heel mooi. Ik pakte Padje uit mijn tas om een foto te maken toen ik ineens een stem hoorde, oh how cute, may i please look? Nu vind ik alles best maar ik ga niet in gesprek met buitenlandse IPads in een buitenlandse winkel. Ik heb genoeg te stellen met mijn eigen vriendjes.
Evy stootte mij aan.Peet, die mijnheer vraagt of hij je iPad hoes mag zien, hij vindt hem leuk. Oh oke, ik gaf Padje aan een Apple meneer en hij deed het hoesje open. En toen ,echt waar , trok hij wit weg. This is an very old IPad , you must get rided of it , stamelde hij.
Geef terug, ik doe Padje niet weg, geef hier.
Evy greep in. Please sir, we are happy with this one., we don,t want another. Kijk, daarom ruil ik Evy nooit in, ze staat altijd achter mij, hoe meewarig ze er soms ook bij kijkt.
Met Padje veilig onder mijn arm bewonderde ik de nieuwste elektronica snufjes. Padje jammerde niet meer, integendeel , ze begon zelfs een beetje arrogant te doen tegen haar familie. Ik wordt lekker niet ingeruild. Jullie over een half jaartje wel..nananana.
Ik besloot Padje even te laten schrikken en nam met haar een foto van .....
Ik kan anders wel geld voor je krijgen hoor, mompelde ik terwijl ik de foto nam. Padje was op slag stil en de rest van de dag heb ik haar niet meer gehoord. We liepen rustig door de Mall en na een paar uurtjes besloten wij dat we beidden iets anders leuker vonden om te doen.
Wordt vervolgt
